«Հավի պես ապրեք էլի, հիշողությունն ինչների՞դ ա պետք, բազմացեք կովեր․․․»

Ժամանակին Արցախի Թարթառի ափին արված լուսանկար հրապարակելով՝ Մարգարիտ Եսայանը գրում է․ «Ես այսուհետ արցախցի եմ, եղա՞վ։,

Բոլոր կարմիր գծերը անցնելով հայտնվել ենք դժոխքի դռների մոտ, ևս կես քայլ և հոպլա՝ բարի գալուստ դժոխք։

Բայց դուք մի շեղվեք, պարեք, կերեք, ճռռացրեք, ատեք արցախցիներին ու Արցախը, հադրութցիներին ու Շուշին։

Մի շեղվեք, տղերք, իրար խելք սովորեցրեք, օն-լայն, օդի մեջ, պրոստը՝ ձևի համար, հռետորական դիմեք օնիկին, դավթյան արտակին, նիկոլին, դիմեք, գրեք, ջնջեք, հայհոյեք, գժվեք, խելագարվեք, այո, հետո, անպայման լողալ սովորեք, չէ որ խոստացել են լողավազանը ջուր լցնել էն ժամանակ, երբ արդեն լողալ կիմանաք։

Բայց և խոստովանեք՝ այսպես ուղեղներդ անջատած ապրելը կայֆ ա՞, չէ, ուղեղն ինչներիդ ա պետք։ Հավի պես ապրեք էլի, հիշողությունն ինչների՞դ ա պետք, բազմացեք կովեր, թուրքը իր յшթաղանը միշտ էլ ունեցել ա և ունի, սnւր, шրյnւնոտ։

Կա՞յֆ ա, չէ՞։ Էսօր մի անասուն ինձ համոզում էր, թե ինքը ավելի հաճույքով թուրքերի հետ կապրի, քան արցախցիների։ Ես այսուհետ արցախցի եմ, եղա՞վ։ Օ՞ք, ջանիկներ, որոճացեք հերթական արտահերթի խոտը»։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
error: Content is protected !!